.

2005/Oct/05

ขอแหวกแนวหน่อยนะคะ

ตอนแรกกะจะเขียนรีวิวแฟนฟิกแฮรี่เรื่องของซีเรียสกับรีมัส แต่พอดีเมื่อสองวันก่อนได้ดูเรื่องนี้ ก็เลยอยากเขียนถึง

 

เรื่องย่อ

เรื่องราวของผู้ชายสองคนที่รอคอยวันฝนตกที่ผู้หญิงอันเป็นที่รักสัญญาว่าจะกลับมา คนหนึ่งรอ...เพราะอยากจะทำให้เธอมีความสุข...เพราะเวลาที่ผ่านมาเขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขสมกับที่เขาต้องการให้เธอได้รับเลย และอีกคนรอ...ด้วยความรู้สึกที่ว่า...เพราะความผิดของเขา เธอจึงต้องจากไป

และแล้วในวันที่ฝนตก...เธอคนนั้นก็กลับมา

กลับมายังที่เดิมแต่ไร้ความทรงจำ แล้วเธอใช้คนที่พวกเขารอหรือเปล่า และเมื่อถึงวันที่ฝนหยุดตก แสงแดดสาดส่อง เธอจะหายไปเหมือนสายฝนหรือเปล่า....

นั่นคือสิ่งที่ทำต้องติดตามในหนังเรื่องนี้ค่ะ

หนังทำได้ดีสุดๆ รอบแรกที่ดูร้องไห้ตั้งแต่ตอนที่เธอกลับมา แล้วทักคุงกับยูจิคุงพากลับบ้าน พระเอกแสดงสีหน้าและอารมณ์ได้ดีมากๆ (แม้จะไม่หล่อ แต่ว่าเหมาะกับบทมาถึงมากที่สุด) รอบสองที่ดู...ร้องตั้งแต่เปิดเรื่อง ตอนที่ยูจิคุงนึกย้อนอดีต ร้องเพราะคำพูดและความรู้สึกของทักคุงและยูจิคุง

สรุป...ดูไปร้องไห้ไปตลอดทั้งเรื่อง ไม่ได้ดูหนังแล้วร้องไห้ไปสะอื้นไปแบบนี้มานานแล้ว และเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดูแล้วร้องไห้มากที่สุดมั้งนะ

เป็นหนังเรื่องที่อยากจะแนะนำให้ดู โดยเฉพาะฉากที่ยูจิกับทักคุงลงโอฟุโระด้วยกัน (ไม่ได้ติดเรทนะ) แล้วก็พูดกันถึงการจะจากไปของ มิโอ

ขออนุญาตยกบทสนทนามา (ไม่สปอยนะ) แปลมาจากภาษาญี่ปุ่นด้วยความรู้งูๆ ปลาๆ นะคะ อาจจะผิดพลาดไม่ตรงเป๊ะ แต่ว่าได้ใจความเหมือนกันแน่นอน (เพราะจดมาเลย ฮา)

"เดี๋ยวพอฝนหยุดตก แม่ก็ต้องไปใช่มั้ย"

"อืม ถึงตอนนั้นมิโออาจจะลืมไปแล้วก็ได้"

"ไม่จริงหรอก เดี๋ยวคนอื่นก็พูดถึง ยังไงแม่ก็คงต้องหายไปเมื่อฝนหยุดตก"

"อืม...คงงั้นมั้งนะ ถ้าอย่างนั้น...เวลาที่สามารถอยู่ด้วยกันได้...เรามาทำให้มันมีค่าที่สุดเถอะ"

ดูแล้วน้ำตาร่วงอีกรอบ (จริงๆ แปลเป็นภาษาไทยมันยังไม่ได้ตรงใจเหมือนไดอะล็อกภาษาญี่ปุ่นที่พูดเลยนะ)

'sou kana, taisetsu shinai ga...isshoni irarerujikanni'

(การเรียงประโยคของญี่ปุ่นมันหลังมาหน้า เวลาแปลเป็นไทยแล้วได้อารมณ์ไม่เหมือนกันเลยจริงๆ นะ)

 

กับอีกฉาก...ในร้านกาแฟเล็กๆ

"ขอโทษนะคะ ขอโทษ...ฉันไม่ใช่คนวิเศษอะไร แค่คิดว่าจะมีผู้หญิงอื่นมาอยู่ข้างๆ ทักคุง แค่คิดว่าทักคุงจะรักกับผู้หญิงอื่น ฉันก็...ทนไม่ได้ ขอโทษจริงๆ"

บ่งบอกความเป็นตัวตนของผู้หญิงได้ดี เพราะเราเองก็เป็นแบบนั้น ไม่ใช่นางเอกที่จะทำหน้าที่เสียสละ แค่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองเท่านั้นเอง คนทุกคนเห็นแก่ตัวทั้งนั้นล่ะเนอะ...ใช่มั้ย

เป็นเรื่องที่อยากแนะนำให้ดู (ถ้าใครอยากล้างตา) ดูจบร้องไห้จบหนังจบแต่มันไม่เศร้านะ ดูจบมันอุ่นๆ อยู่ในใจตรงนี้ เลยอยากให้ดูจังเลย


 

ต่อไปนี้จะเป็นสปอยล้วนๆ สปอยเห็นๆ เพราะงั้นใครยังไม่ได้ข้ามไปเลยนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ถ้าเราเป็นอย่างมิโอจะทำแบบมิโอมั้ย...ก็ต้องตอบว่าทำอยู่แล้ว แม้จะรู้ว่าอนาคตต้องตายเมื่ออายุ 28 แต่ช่วงเวลาก่อนตายก็มีความสุขมาก มีคนที่รัก มีลูกน้อยน่ารัก ถ้าเป็นเรา...ก็จะหันหลังกลับ แล้วโทรหาทักคุงเหมือนกัน

ตอนแรกเคยคิด...ถ้าตายไปแล้วจะกลับมามั้ย กลับมาเพื่ออะไร เพื่อลา เพื่อทำให้คนที่ทิ้งไว้ข้างหลังมีความสุขอีกครั้ง หรือที่จริงแล้วกลับมาเพื่อจะสร้างรอยแผลในหัวใจให้พวกเขาอีกครั้งกันแน่...เพราะว่าในที่สุดก็ต้องจากไป เหมือนกับว่าต้องทำให้เขาเผชิญกับความเจ็บปวดแห่งการจากลาถึงสองครั้ง

แต่หนังเรื่องนี้ทำให้รู้ว่าการกลับมาของเธอมีความหมายอะไรมากกว่าแค่มาลา หรือมาเพราะอยากพบ เธอกลับมาตอบคำถามในหัวใจของคนสองคนที่เฝ้าถามและโทษตัวเอง


"อายุ ทาคุมิ - ทักคุง"

เขาคิดเสมอว่าร่างกายที่ผิดปกติ อืม...เหมือนเครื่องยนต์ที่น้ำมันไปหล่อเลี้ยงไม่สะดวกนั่นล่ะ (คำอธิบายของคุณหมอที่พูดให้ยูจิฟัง) ทำให้เธอไม่มีความสุขอย่างที่เขาอยากให้เธอเป็น สิ่งที่เขาต้องการสำหรับเธอก็คืออยากให้เธอมีความสุข ดังนั้นครั้งหนึ่งเขาจึงเลือกที่จะบอกเลิกแล้วเดินออกจากชีวิตเธอ เพราะหวังว่าเธอจะได้เจอคนดีๆ ที่ทำให้เธอมีความสุขได้มากกว่าที่เขาจะสามารถทำได้ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า ที่ข้างๆ เขาต่างหาก ที่จะทำให้เธอมีความสุขมากที่สุด...มากเท่าที่เธอต้องการ


"อายุ ยูจิ"

เด็กน้อยวัยหกขวบที่เกิดมาแล้วทำให้ร่างกายของผู้เป็นแม่อ่อนแอลง และเสียชีวิตไปในที่สุด หลายคนพูดถึงเรื่องนี้เขาหูเขา ซึ่งเขาก็เก็บเอาไว้คิดและโทษตัวเองว่า ใช่ เพราะเขานั่นล่ะ เพราะความผิดของเขานั่นล่ะ ที่ทำให้แม่ต้องตาย


"อายุ มิโอ"

เธอกลับมาอีกครั้งด้วยอุบัติเหตุเมื่อเก้าปีก่อน อุบัติเหตุที่ทำให้เธอกระโดดมาในอนาคต ในวันที่เธอจากไปจากโลใบนี้ครบหนึ่งปี โดยทิ้งสามีและลูกน้อยเอาไว้

ฉากจากลาก็ยังเรียกน้ำตาได้เป็นอย่างดี

"ขอโทษนะ ทั้งๆ ที่อยากทำให้เธอมีความสุขมากที่สุดแท้ๆ แต่ฉันก็ทำไม่ได้"

"ช่วงเวลาที่อยู่กับเธอนั่นล่ะ คือช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขที่สุด ตั้งแต่รักกันมา...ฉันก็พบแต่ความสุขที่เธอมอบให้"

 

"ที่แม่จากไปเพราะความผิดของผมใช่มั้ย"

"ใช่ที่ไหนกันล่ะ ยูจิเกิดมาพร้อมกับนำความสุขเอามาให้แม่ รู้ใช่มั้ยว่าที่ยูจิเกิดมาแม่มีความสุขมากแค่ไหน"


ชอบตอนที่เล่าเรื่องความหลัง เล่าว่ารักกันได้ยังไง เล่าในมุมมองของทักคุงก่อน และเหมือนทำให้เธอตกหลุมรักเขาใหม่อีกครั้ง ตอนที่ดูก็คิดอยู่ว่าจะตกหลุมรักอีกครั้งได้ยังไง พระเอกเป็นอะไรที่...อืม แปลก แต่ในที่สุดก็ได้รู้ว่าเธอรักเขาได้ยังไง

ซึ้งอีกครั้งตอนที่ใกล้จะจบ ทักคุงเล่าให้คุณหมอประจำตัวฟังว่ามิโอกลับไปแล้ว

"คุณหมอคงไม่เชื่อผมใช่มั้ย แต่ก็ไม่เป็นไรนะครับ ผมได้รักมิโอใหม่อีกครั้ง...แค่นี้ก็มีความสุขมากพอแล้ว"

เล่าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม...ไม่มีน้ำตา เพราะมันมีแต่ความสุข จะมีสักกี่คนกันที่จะเป็นได้แบบเขา ได้รักอีกครั้งกับคนที่คิดว่าจากไปไกลแล้ว

ตอนที่อ่านไดอารี่ของมิโอ...ทำให้ได้เห็นมุมมองความรักในแง่มุมของมิโอ แม้จะเป็นพล๊อตที่เดาได้ว่าต่างคนก็ต่างแอบรักกันและกัน แต่ก็ชอบการนำเสนอนะ เสนอได้ถึงอารมณ์คนแอบรักจริงๆ

"อยากรู้จักเขาทุกเรื่อง อยากรู้ว่าชอบอ่านหนังสือแนวไหน ชอบฟังเพลงอะไร และชอบ...ผู้หญิงแบบไหน"

ยูจิคุง...เป็นเด็กน้อยที่น่ารักมากๆ เขาพร้อมที่จะให้กำลังใจทักคุงตลอดเวลา แม้แต่ตอนที่ทอดไข่ดาวเกรียมๆ ขนมปังไหม้ๆ และข้าวราดแกงกะหรี่ที่ไม่อร่อย แม้แต่ตอนโตแล้วเขาก็ยังเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ยังคงความน่ารักในตอนเด็กเอาไว้ครบถ้วน ได้โตเป็น "ผู้ใหญ่ที่ดี" แบบที่มิโอบอกเอาไว้จริงๆ

"いま 会いにゆきます" - ตอนนี้ฉันกำลังจะไปพบคุณ

ชื่อเรื่องที่มาจากประโยคหนึ่งที่มิโอเขียนในไดอารี่บนรถไฟ ตอนที่กำลังจะเดินทางไปหาทักคุงหลังจากที่ตัดสินใจได้แล้ว มันแฝงอะไรมากกว่าแค่ว่าจะไปหาไปพบ แต่เหมือนกับบอกว่า กำลังจะไปพบ "อนาคต" ที่มียูจิคุงด้วยมากกว่า


ฉากทุ่งทานตะวันตอนที่กลับมาพบกันอีกครั้ง หลังจากที่ทักคุงบอกเลิก (เพราะสภาพร่างกาย) และมิโอกลับมาจากอนาคตแล้ว (เจออุบัติเหตุ)

แค่ประโยคนี้ประโยคเดียวก็โอเคแล้ว

"daijoubu..dajoubudayou...watashitachi"

"ไม่เป็นไรหรอกนะ พวกเราสองคนน่ะ...ไม่เป็นไรหรอก"

ให้ความรู้สึกว่า...ไม่เป็นไรจริงๆ นะ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไร แต่เราสองคนก็จะผ่านมันไปได้...ไม่เป็นไรหรอก

 

"ずっと、ずっと、あなたのそばに"

"จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป"

 

 

 

 

deep blue sea
05.10.5

(ขอบคุณเวป google.com ที่ให้ search หารูปต่างๆ มาลงในบล็อกนี้นะคะ)

ป.ล. เรื่องนี้ soundtrack สุดยอด ฟังความหมายแล้วยิ่งซึ้ง...

อ้อ เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย จบเรื่องนี้พระเอกนางเอกก็แต่งงานกัน (จริงๆ) โดยมีลูกน้อยอยู่ในท้องด้วย (เรื่องปกติของดาราญี่ปุ่นอ่ะนะ

edit @ 25 Jun 2009 21:53:35 by deep blue sea

Comment

Comment:

Tweet


ว่าจะลองไปหามาดูแต่ไม่มีเวลาสักที...พอมาอ่านรีวิวแบบนี้รู้สึกว่า สงสัยจะดูแล้วน้ำตาร่วง จะดูดีไหมเนี่ย ไม่อยากนั่งเศร้าอ่ะ น้ำตาเรามีค่า (5555)
#3 by por-kk At 2005-10-12 12:33,
เรื่องนี้เคยเขียนรีวิวไปแล้ว แต่เห็นเขียนถึงขอมาตอบบ้างคร่าา เป็นเรืองที่เราดูแล้วร้องห่มร้องไห้ตลอดทั้งเรื่องเหมือนกัน ยิ่งตอนสุดท้ายที่มิโอตัดสินใจ ตอนที่ขึ้นรถไฟไปเจอพระเอกที่ทุ่งทานตะวัน นี่ร้องแล้วร้องอีก หนังดีมากๆ ตอนหลังที่พระนางมาแต่งกันนอกจอยิ่งรู้สึกมีความสุขเข้าไปใหญ่เลย (พระเอกดูตอนแรกไม่หล่อตอนท้ายกลายเป็นหลงรักไปเลย)
เป็น 1 ในหนังรักที่ชอบที่สุดในใจเรา และ1ในหนังที่ดีที่สุดในปีนี้ของเราเลยล่ะ อิๆ
#2 by chibi At 2005-10-05 21:02,
#1 by ทูติอาถรรพ์ 07 At 2005-10-05 12:12,